‘Never give up’/’We are stronger together’

Never give up‘ de slogan die wordt gebruikt bij de Alpe D’huzes. Samen strijden tegen kanker door de Alpe D’huez te beklimmen. Ik ging fietsen voor mijn moeder. Afgelopen twee jaar heb ik mogen deelnemen aan dit super mooie/ indrukwekkende evenement. Ik heb nog steeds een polsbandje om met de tekst ‘Never give up’ team Devon. Deze had ik gekregen van het broertje van Devon. Devon was overleden, maar zijn broertje stond daar zo positief mensen aan te moedigen. Mede door hem kreeg ik de kracht om in 1x naar boven te fietsen. Het gevoel van SAMEN was daar zo bijzonder!

Ik herken zoveel van mijn bergrit in mijn werk. Wij (samen met de persoon die gaat werken aan zijn/haar belemmeringen in het leven) beginnen onderaan de berg. De zenuwen gieren door je lijf. De Angst..kan ik dit wel? Van alles gaat door het hoofd. Ook nieuwsgierigheid. Hoe zou het zijn daar boven op de berg? Wat ga ik allemaal beleven in de tussentijd? Gaat het mij lukken? Kan ik die finish wel bereiken? Hoe voel ik me dan? Ik ga ervoor!

Ik fiets, het publiek klapt, de deelnemers kletsen en lachen, de weg is nu nog vlak. Ik beweeg en voel de spanning wegtrekken en durf het aan. Maar dan, de weg gaat ineens omhoog en ik voel mijn beenspieren aanspannen, mijn ademhaling wordt zwaarder, het wordt stil. Stil in mijn hoofd, ik ben onder de indruk.

De eerste bocht even de benen rust gunnen en wat drinken en door. Mijn eerste gedachten aan mijn moeder komt boven. Zij voelt dit ook, maar zij voelt de spanning/ onzekerheid van ineens ziek zijn. Je lichaam voelt zo anders in deze situatie. In trance fiets ik de berg verder op. De bochten zijn zwaar. De gedachten zijn zwaar. Soms verdriet, trots, moed, doorzetten, geluk. Er wordt van alles verwerkt in mijn hoofd. En daar zijn ze, de mensen (vrienden, familie, onbekenden, hulpverleners) die klappen, zingen, je naam roepen en een Hermannetje (duwtje in de rug) geven. De mensen die je opvangen als het even niet gaat. Ze geven eten en drinken op het moment dat je het nodig hebt. Het is echt en niet gespeeld. Na mijn zware tocht naar boven heb ik het mogen ervaren. De finish, zo mooi en zo bijzonder!

In mijn werk hoef ik het ook niet alleen te doen. Een heel team aan hulpverleners/ collega’s staat achter mij en daar vertrouw ik op.

Ik mag het Hermannetje zijn. Ik vang op wanneer iemand dat nodig heeft of geef een duwtje in de rug. Je hoeft het niet alleen te doen! Hoe complex het ook is. Iedere bocht gaan wij de pijn/angst/ gedachten/ emoties aan en komen boven. Wij gaan SAMEN de berg op en komen SAMEN de finish over!

Mijn slogan is geworden ‘We Are Stronger Together!’

Marjolein van Boheemen

http://www.coachingvanboheemen.com

 

 

 

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s